Drzazga. Opowieść o Niej i o Niej
Władimir Zazubrin
Tytuł oryginału: Щепка
Tłumaczenie: Henryk Chłystowski
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
Seria: Biblioteka Babel
Liczba stron: 142
Władimir Zazubrin, właściwie Zubrow, to
radziecki pisarz, dziennikarz oraz prozaik, a przy tym znakomity
przykład, że żadna rewolucja nie lubi intelektualistów. W przypadku
Zubrowa, można pokusić się o banalne stwierdzenie, że bunt miał on we
krwi. Urodzony w 1895 roku w Penzie syn pracownika kolejowego już w 1907
roku, za sprawą ojca, uczestnika rewolucji rosyjskiej z 1905 roku, wraz
z całą rodziną trafił na zesłanie do Syzrania. Tam kontynuował naukę w
szkole realnej, w której założył kółko socjalistyczne – broszurki,
zebrania, przemówienia, stanowiły wystarczający powód, by Zubrowa
wpakować na 3 miesiące aresztu. Po opuszczenia więzienia Zubrow,
prawdopodobnie z polecenia partii, został zwerbowany przez carską
Ochranie, z którą rozpoczął współpracę jako agent Minin. Rok
1917 to kolejna odsiadka – Zubrow został aresztowany przez władze Rządu
Tymczasowego za propagandę bolszewicką. Po wyjściu na wolność trafił do
armii – skierowano go do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Piotrogradzie.
Następne miesiące to istna burza – rewolucja październikowa, powrót do
Syzrania, szkolenie wojskowej w Irkucku, zakończone promocją na
podporucznika. Rok 1919 to udział w rosyjskiej wojnie domowej.
Początkowo Zubrow walczył po stronie białych w oddziałach admirała
Kołczaka, a kiedy wojska Kołczaka znajdowały się w odwrocie, Zubrow wraz
z dwoma plutonami przyłączył się do czerwonej partyzantki. Działania
wojenne skończyły się dla Zubrowa w Kańsku – ciężko chory na tyfus
trafił na kwaterę do rodziny Tieriajewów, która oprócz gościny dała mu
również żonę – Warwarę Tieriajewą.
