Elena Ferrante "Zakłamane życie dorosłych" - Czas dorastania, czyli czas porzucania złudzeń

Elena Ferrante

Zakłamane życie dorosłych

Tytuł oryginału: La vita bugiarda degli adulti

Tłumaczenie: Lucyna Rodziewicz-Doktór

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 456

 

 

 

 

Obserwując to, co dzieje się w otaczającej nas rzeczywistości można ze sporym prawdopodobieństwem przyjąć tezę, że kiedy dziecko zaczyna zapytywać siebie: Co dzieje się w świecie dorosłych, w głowach rozsądnych ludzi, w ich ciałach przepełnionych mądrością? Co ich zamienia w podstępne bestie, gorsze niż gady? [1], to jest to niechybny dowód na to, że pociecha wkracza w okres dojrzewania. Tego typu refleksje to także zwiastun kłopotów dla rodziców, bo oto w ich egzystencji pojawia się obserwator(ka) coraz lepiej interpretujący zachodzące wydarzenia i nie zadowalający się dłużej imperatywami, jakimi dotychczas ucinano wszelkie dyskusje. Tyle, że pieczołowite przyglądanie się , może być również bolesne dla widza, o czym przypomina nam Elena Ferrante w swojej powieści Zakłamane życie dorosłych.

Gdzie jest miejsce Polski w świecie?

Ostatnio nie skończyłem żadnej ciekawej lektury, ale jak się okazuje statystyka historyczna też może być interesująca. Kiedy się słucha naszych mediów i polityków, nasza armia może się jawić jako jeśli nie pierwsza w świecie po amerykańskiej, to na pewno zaraz za rosyjską. Dla tych więc, którzy się nie interesują układem sił w świecie, może to być nieco szokujący materiał, choć interesujący jest chyba dla każdego. Polecam uważne obejrzenie. Sam zrobiłem to kilka razy.

Wszystko to już było

Historia kołem się toczy. To powiedzenie ma w sobie ogrom prawdy, z którego nie zdajemy sobie na ogół sprawy. W wielu, wielu dziedzinach, gdy ktoś nad czymś rozpacza, albo czymś się ekscytuje, zapomina, że wszystko to już było.

Tutaj mamy zdjęcie z USA z czasu grypy 1918 roku. Polecam zgłębienie tego tematu na własną rękę. Co robiono, jakie były efekty i jak się to ma do dzisiejszego podejścia do grypy. Chyba warto poświęcić na to trochę czasu. Te analogie do covida...

Ulice strachu Grzegorza Gajka

Grzegorz Gajek

Ulice strachu

audiobook
czyta: Mariusz Bonaszewski
Storytel Original 2019
ISBN: 9789178070206

Po wysłuchaniu audiobooka - powieści SybirPunk vol. 1 Michała Gołkowskiego, który okazał się prześwietną rozrywką, uznałem, że czas zapomnieć o zawodach, jakie mi sprawiły promowane współczesne „gwiazdy” polskiej literatury, takie jak Katarzyna Bonda czy Konrad T. Lewandowski i śmielej szukać wśród rodzimej nowej literatury interesujących, oryginalnych klimatów. Odważnie sięgnąłem więc po Ulice strachu Grzegorza Gajka wydane w formie książki mówionej w interpretacji Mariusza Bonaszewskiego. Co z tego wynikło?

Naomi Klein "Doktryna szoku" - O mrocznych aspektach kapitalizmu katastroficznego

Naomi Klein

Doktryna szoku. Jak współczesny kapitalizm wykorzystuje klęski żywiołowe i kryzysy społeczne

Tytuł oryginału: The shock doctrine. The rise of disaster capitalism

Tłumaczenie: Hanna Jankowska, Katarzyna Makaruk, Tomasz Krzyżanowski, Michał Penkala

Wydawnictwo: MUZA S.A.

Liczba stron: 592

 

Ekonomia i polityka to niesamowita sieć naczyń połączonych, która poraża swoją złożonością. Śledzenie wszystkich zależności, jakie występują pomiędzy poszczególnymi składowymi to rzecz żmudna, a niekiedy wręcz niemożliwa, bowiem odpowiednio rozległą perspektywę, nieodzowną do dostrzeżenia tychże powiązań, zyskujemy nierzadko dopiero po upływie stosownego czasu, który można oznaczać lata czy wręcz całe dziesięciolecia. Ale kiedy już ktoś kompetentny podejmie się trudu wykonania analizy danego zjawiska z uwzględnieniem różnorakich czynników ekonomiczno-politycznych, to z reguły możemy cieszyć się nie tylko intrygującą lekturą, ale i szerokim polem do własnych przemyśleń. Tak właśnie jest w przypadku książki Doktryna szoku. Jak współczesny kapitalizm wykorzystuje klęski żywiołowe i kryzysy społeczne autorstwa Naomi Klein (ur. 1970), kanadyjskiej działaczki społecznej i dziennikarki o amerykańskich korzeniach.

Nobliści skandaliści - brązownicy wiecznie żywi

Sławomir Koper

Nobliści skandaliści

wydawnictwo: Wydawnictwo harde 2019
Liczba stron: 478

ISBN: 9788366252790 

Brązownictwo (historii) i brązownicy (ludzie upiększający historię) w Polsce mają baaardzo długą tradycję, w dodatku nie tylko, że nie przemijającą, a odwrotnie - wiecznie żywą i wciąż się umacniającą. Mam wrażenie nawet, że obecnie brązownictwo przechodzi na wyższy poziom zmieniając się w pozłotnictwo. Z ostatnich kuriozów można wskazać na przykład na nietykalność pamięci Jana Pawła II i Józefa Piłsudskiego. Walka z tym zakłamaniem przypomina walkę z wiatrakami, wystarczy wspomnieć Brązowników Boya-Żeleńskiego i wszystko to, co się z ową publikacją wiąże. W związku z tym warto chyba zwracać szczególną uwagę na publikacje, które odbrązowiają, które zdzierają pozłotę z posągowych postaci ukazując nam to, co pod spodem. Ponieważ zaś z twórczością Pana Stanisława miałem już do czynienia i było to czynienie bardzo przyjemne, szczególnie przy okazji lektury Afer i skandali II Reczypospolitej, więc mam przeczucie, że i Nobliści skandaliści też mogą się okazać książką po którą zdecydowanie warto sięgnąć. Poniżej notka wydawcy.

Inne spojrzenie na legendy o królu Arturze - Zimowy monarcha Bernarda Cornwella

Bernard Cornwell

Zimowy monarcha

(The Winter King)
Trylogia arturiańska 1
(The Warlord Chronicles #1)
tłumaczenie: Jerzy Żebrowski
czyta: Maciej Więckowski
Wydawnictwo Otwarte
audiobook 20 godzin 8’

Dotąd z twórczości Bernarda Cornwella, współczesnego brytyjskiego pisarza mieszkającego w USA i znanego głównie z thrillerów oraz książek historycznych, a w szczególności z cyklu o przygodach angielskiego żołnierza z czasów napoleońskich Richarda Sharpe’a, poznałem jedynie świetną powieść Pieśń łuków o bitwie pod Azincourt. Szczególnie spodobała mi się warstwa batalistyczna, która była na mistrzowskim wręcz poziomie. Po Zimowego monarchę, pierwszą część Trylogii arturiańskiej, sięgnąłem jednak bez przekonania – tytuł jakiś taki nijaki... Nawet nie przeczytałem notki wydawcy przybliżającej tematykę...

Kathy Acker "New York City in 1979" - Kontrkulturowa ciekawostka

Kathy Acker

New York City in 1979

Wydawnictwo: Penguin Books

Seria: Penguin Modern

Liczba stron: 47

 

 

 

 

 

Kultura, rozumiana jako dorobek duchowy i artystyczny człowieczej cywilizacji, jest na tyle rozległa, że śledzenie i poznanie wszystkich jej odnóg jest niemal niemożliwe z punktu widzenia jednostki, która limitowana jest stosunkowo krótką długością człowieczego żywota. Ale poznaniu danych trendów w szeroko rozumianej sztuce może nie sprzyjać także szerokość geograficzna, pod jaką się żyje – dla przykładu mieszkaniec Europy Środkowo-Wschodniej nie ma zbyt wielu okazji, by zapoznać się ze sceną literackiego undergroundu Nowego Jorku z lat 70-tych XX wieku, za którego czołową reprezentantkę uchodzi Amerykanka Kathy Acker (1947 – 1997). Póki co na język polski przełożono tylko jedną powieść tej pisarki (na łamach serii Kameleon Wydawnictwa Zysk i S-ka ukazała się Kicia, Król Piratów) i jak na razie niewiele wskazuje na to, by na naszym rynku pojawiły się kolejne tytuły. Ale czy po prozę Acker warto w ogóle sięgać? Wydaje się, że dobrą propozycją dla czytelników wahających się, a jednocześnie władających językiem Szekspira jest książeczka New York City in 1979 (27. tom serii Penguin Modern) – ta krótka pozycja to esencja stylu, jakim operuje Kathy Acker.