Śmiertelność koronawirusa – kreatywna matematyka, czyli kij w szprychy 7

Oficjalne dane podawane w Polsce (za WHO) mówią, iż śmiertelność koronawirusa (dokładniej śmiertelność zachorowań na zakaźną chorobę COVID-19 wywoływaną przez wirusa SARS-CoV-2) jest na poziomie 3,4%. Kiedy jednak zobaczyłem wczorajsze oficjalne „notowania” z Włoch*, od razu coś mi się przestało zgadzać.

Według mnie do statystyki można wliczać tylko przypadki „zakończone” wyzdrowieniem lub zgonem, gdyż te, które są w trakcie leczenia, nie wiadomo jeszcze, czy zasilą pulę sukcesów, czy porażek.

Skoro mamy 1872 przypadków (827 zakończonych zgonem i 1045 wyleczeniem), to łatwo policzyć, że śmiertelność wynosi 44,2% (!).

Oficjalne wyliczenia, żeby poprawić statystykę, wliczają do niej wszystkie przypadki w trakcie leczenia (10590), ale to tak, jakby do statystyk ligowych wliczać wszystkie nierozegrane jeszcze mecze i traktować je jako wygrane przez własną drużynę. Żenada, nieprawdaż?

Smaczku dodaje fakt, że we Włoszech, na tę chwilę nawet tak oszukańcza metoda daje śmiertelność 7,8%, a więc dwa razy więcej niż dane WHO.

Pozostaje sobie tylko życzyć, abyśmy zdrowi byli.

Wasz Andrew

źródło: http://www.salute.gov.it/portale/nuovocoronavirus/dettaglioContenutiNuovoCoronavirus.jsp?lingua=italiano&id=5351&area=nuovoCoronavirus&menu=vuoto

Najstarszy zabytek zachodniej literatury - Iliada Homera

Homer

Iliada

tłumaczenie: Kazimiera Jeżewska
czyta: Jacek Rozenek
wydawnictwo: Mozaika 2010
ISBN: 9788360894262

Mój polonista z podstawówki, który do dziś pozostał dla mnie jednym z nielicznych autorytetów, miał takie powiedzenie, że prawdziwie wykształcony człowiek musi w życiu przeczytać co najmniej cztery książki – Iliadę, Odyseję, Biblię i Koran. Nie jestem chyba jakoś szczególnie bezkrytyczny, nawet wobec autorytetów, skoro do dziś zrealizowałem powyższe zalecenie w zaledwie w dwudziestu pięciu procentach. Nadszedł jednak czas, by nieco to poprawić – zabrałem się za Iliadę.

Dai Sijie "Kompleks sędziego Di" - Wojaże chińskiego psychoanalityka

Kompleks sędziego Di

Dai Sijie

Tytuł oryginału: Le complexe de Di

Tłumaczenie: Krystyna Sławińska

Wydawnictwo: MUZA S.A.

Liczba stron: 352

 

 

 

Błędny rycerz ratujący z opresji damę swojego serca to atrakcyjny motyw literacki, za sprawą którego można wprowadzić czytelnika w świat przygód rozgrywających się w niezwykłych krainach. W dodatku wątek ów jest na tyle uniwersalny, że z powodzeniem można go trawestować i bawić się nim, dostosowując go do współczesnych realiów, uzyskując oryginalne historie z intrygującą wymową. Najlepszym tego przykładem jest powieść Kompleks sędziego Di, pióra Sijie Dai (ur. 1954), pochodzącego z Chin francuskiego pisarza i reżysera.

w Dniu Kobiet

8 marca, jak nakazuje tradycja, wszystkim Paniom, a szczególnie naszym Czytelniczkom, składamy życzenia wielu powodów do radości każdego dnia w roku, szczęścia, zdrowia i wszelkiej pomyślności, a przede wszystkim wielu samych wspaniałych lektur.

Andrew i Ambrose

Na miarę XXI wieku - Cixin Liu i jego Problem trzech ciał

Cixin Liu

Problem trzech ciał

trylogia Wspomnienie o przeszłości Ziemi, tom 1
tłumacz: Andrzej Jankowski
lektor: Wojciech Stagenalski
wydawnictwo: REBIS 2017
ISBN: 978-83-806-2159-6

Cixin Liu to nazwisko, które na pewno nie jest obce nikomu, kto się interesuje fantastyką naukową, choć nie każdy czytał cokolwiek, co wyszło spod pióra tego wielokrotnie nagradzanego współczesnego chińskiego pisarza SF. Opublikowana w 2008 roku powieść Problem trzech ciał otwierająca trylogię Wspomnienie o przeszłości Ziemi narobiła wielkiego zamieszania na rynku wydawniczym i szturmem podbiła najpierw chińskie a potem amerykańskie listy bestsellerów. Było to prawdziwe objawienie, które porównywano do kamieni milowych science fiction i ponadczasowych dzieł s.f. takich jak Fundacja czy Diuna. Szkoda tylko, że o sukcesach naszej współczesnej SF na taką skalę możemy sobie tylko pofantazjować. Aż się łza w oku kręci, gdy wspomnę Mistrza Stanisława oraz jego osiągnięcia, które wyznaczały trendy i poruszały umysły czytelników na całym świecie.

Naomi Klein "NIE to za mało" - Trump i alterglobalizm

NIE to za mało. Jak stawić opór polityce szoku i stworzyć świat, jakiego nam trzeba

Naomi Klein

Tytuł oryginału: No Is Not Enough: Resisting Trump's Shock Politics and Winning the World We Need

Tłumaczenie: Marek Jedliński

Wydawnictwo: MUZA S.A.

Liczba stron: 304

 

Alterglobalizm to ruch społeczny powstały w opozycji do ścieżek, jakimi aktualnie przebiega globalizacja. To odpowiedź na neoliberalny porządek świata rozumiany jako rzeczywistość, w której dominuje agresywny i opresyjny kapitalizm dzielący ludzkość na nielicznych wygranych zgarniających niemal całą pulę dóbr i przywilejów oraz hordy przegranych, zmuszonych do tego, by zadowolić się ochłapami, nie zawsze wystarczającymi do prowadzenia egzystencji na godziwym poziomie. W opinii Naomi Klein (ur. 1970), czołowej kanadyjsko-amerykańskiej alterglobalistki, neoliberalizm to system, którego mechanizmy umożliwiły by osoba pokroju Donalda Trumpa zasiadła w waszyngtońskim Białym Domu. To właśnie wybór Donalda Trumpa na 45. prezydenta Stanów Zjednoczonych w 2016 roku stanowi dla Naomi Klein punkt wyjścia w eseju zatytułowanym Nie to za mało.

 

Badanie krwi - kij w szprychy 6

Niedawno miałem przyjemność poddać się procedurze badania krwi. Choć jestem w tej materii wielkim tchórzem i wolę zastrzyki domięśniowe od ingerencji w żyłę, to piszę przyjemność bez cudzysłowu, gdyż pielęgniarka, która mi krew pobierała, była tak profesjonalna, że obyło się bez bólu. By zredukować stres, siadając na fotelu zabiegowym, który wyglądał bardziej na fotel kosmonauty niż na to, na czym kiedyś pacjent siadał w podobnej sytuacji, rzuciłem uwagę, iż widać postęp – nie trzeba podkładać kolejnych probówek pod igłę, tylko się podmienia ampułki, ale gdzie tu ekologia? Wszystko jednorazowe, wszystko z tworzyw sztucznych... No i się zaczęło...

Kij w szprychy 5 - paradoksy segregacji odpadów

Moda na segregację odpadów jest w założeniach jak najbardziej pozytywnym trendem, ale jak zwykle diabeł tkwi w szczegółach. Wszystko, co posegregowane, pakujemy w worki foliowe. Nawet odpady biodegradowalne, jak skoszona trawa, liście i resztki warzyw oraz owoców, które wystarczyłoby skompostować, pakujemy w co? W plastikowe worki. Kubeł wielokrotnego użytku jest tylko na śmieci nieposegregowane. Ciekawe, czy ktoś policzył ile worków plastikowych w skali kraju zostanie wyprodukowane tylko po to, by realizować segregację śmieci?

Druga rzecz – po co segregować śmieci, jeśli i tak zostaną spalone w jednym wielkim ognisku na wysypisku?

Nie chodzi mi o nielegalne składowiska i wysypiska. To osobny problem. Myślę o legalnie działających wysypiskach, które po pożarze nadal działają tak jak przed pożarem. Czemu podmioty zlecające odbiór segregowanych odpadów nie żądają na drodze cywilnej odszkodowania (choćby zwrotu opłat) w przypadku pożaru na śmietnisku? Przecież w coraz większych opłatach, jakie uiszczamy za śmieci, jest nie tylko ich wywózka, ale i prawidłowe składowanie a potem utylizacja. Gdyby raz i drugi firma, która miała utylizować odpady, musiała zwrócić choć część haraczu, który zdarła ze swych klientów, to mogłoby się okazać, że pożary się nagle skończyły. Niestety – prawo cywilne, które w krajach prawdziwego Zachodu jest chyba jeszcze ważniejszym regulatorem niż prawo karne, u nas praktycznie takiej roli nie spełnia. Ale to osobny temat, temat rzeka zresztą...

Wasz Andrew