Ręka

Henning Mankell

Ręka.Wszystko, co powinniście wiedzieć o Kurcie Wallanderze

tytuł oryginału: Handen. Ett fall för Wallander
tłumaczenie: Paulina Jankowska


Cykl: Komisarz Wallander (tom 12) | Seria: Mroczna Seria
Wydawnictwo: W.A.B.

Gdy ostatnio odwiedziłem moją ulubioną bibliotekę, akurat na kontuarze leżała książka Henninga Mankella z wydrukowaną na okładce plakietką Ostatnie śledztwo Kurta Wallandera. Nie byłem nigdy prawdziwym fanem tego autora, choć jego powieści bardzo cenię, niektóre kryminały oceniam bardzo wysoko, a COMEDIA INFANTIL okazała się niezapomnianą lekturą. Postanowiłem więc, że nie zostawię i tej jego książki w spokoju, skoro sama się pcha w moje ręce.

Blood, Bullets and Bodies

Krew, kule i ciała - historia kryminalistyki

Catching History's Criminals: The Forensics Story

(Wielka Brytania, BBC 2015)

Jakiś czas temu Fokus TV zaoferowało polskim telewidzom niesamowitą gratkę prosto znad Tamizy w postaci dokumentalnego miniserialu poświęconego historii kryminalistyki. Jak się można było spodziewać, przeszedł on niezauważony przez szersze rzesze odbiorców, podobnie jak i inne wartościowe produkcje. Nie można się dziwić – z reguły reklamowane są tylko knoty z jakiegoś powodu wygodne dla władzy lub rokujące na wysoką oglądalność, a więc mające za swój target plebs. Czasami nawet ambitnym i żądnym wiedzy trudno znaleźć coś interesującego w ramówkach pękających od Czasu Honoru, Komisarza Alexa i Czterech Pancernych, że o tysiącodcinkowych dziełach, rodem już nie tylko z Ameryki Południowej, nie wspomnę. Dlatego też postanowiłem napisać o tej produkcji BBC, by potencjalnie zainteresowani go znów nie przegapili, jeśli ponownie zostanie wyemitowany przez rodzimą telewizję, na co mam wielką nadzieję.

Z okazji Nowego Roku Szkolnego

Zasadniczą funkcją naszego systemu edukacji jest oswojenie hedonistycznie teraźniejszych dzieci, przekształcając ich w przyszłościowo zorientowanych dorosłych, gotowych do zajęcia swojego miejsca na linii produkcyjnej. (…) Dzisiejszy model edukacji w takim samym stopniu polega na spowodowaniu, by dzieci zapomniały o swoim rozbawieniu i spontaniczności, jak również na uczeniu ich różnych rzeczy. Zostań na swoim krześle, nie rozmawiaj, nie baw się, odraczaj gratyfikację, słuchaj się przełożonych i toleruj nudę. Są to niektóre z głównych lekcji wpajanych przez tradycyjny system szkolnictwa.

Paradoks czasu (The Time Paradox: The New Psychology of Time That Can Change Your Life) - Philip Zimbardo, John Boyd

Inne wcielenie Kinga

Richard Bachman (Stephen King)

Ostatni bastion Barta Dawesa

tytuł oryginału ROADWORK (1981)

Tłumaczenie: Maciejka Mazan

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz S.C. Warszawa 2015

Sam nie wiem, co mną kierowało, gdy z biblioteki zabierałem do domu Ostatni bastion Barta Dawesa. Może, gdybym zwrócił uwagę na nieciekawe nazwisko stojące za słowem bastion, albo to, iż Stephen King napisał to pod pseudonimem Richard Bachman, pomyślawszy o możliwych przyczynach i reperkusjach tych drobiazgów, rozmyśliłbym się w ostatniej chwili. Z drugiej jednak strony, zawsze doceniałem niepoślednią wirtuozerię pióra Kinga którą, tak jak w prześwietnej Ręce mistrza, całkiem niepotrzebnie psuje kanon, w jakim pisarz zwykle tworzy, czyli horror, wymagający wprowadzenia zjawisk nadprzyrodzonych i sprawiający, iż powieści do połowy wręcz rewelacyjne, później stają się najczęściej (na szczęście na zawsze) infantylne i żałosne. Może więc i tak zabrałbym Bastion Barta do domu, by zobaczyć jak wypada King bez fantastyki. Właśnie to odejście od zwykłej linii programowej, czyli od horroru, kazało początkowo Mistrzowi wydawać Ostatni bastion pod pseudonimem.

Batlle Isle 2

Jakiś czas temu pisałem o komputerowej grze History Line 1914-1918 w pełni zasługującej na miano kultowej. Do dziś jest to tytuł znany bardzo dobrze wśród miłośników strategii i, pomimo lawinowego wręcz rozwoju informatyki oraz rynku gier komputerowych, nadal wielu graczy do niej powraca. Teraz chciałbym przypomnieć grę, której silnik i założenia wykorzystano przy tworzeniu HL, czyli Battle Isle.

W 1990 roku, a więc w zamierzchłej informatycznej prehistorii, niemiecka firma Blue Byte Software, wydała grę Battle Isle. Na heksagonalnej mapie uwzględniającej wpływ wysokości, przeszkody wodne, obiekty urbanizacyjne i inne atrakcje, przedstawiono powierzchnię fikcyjnej planety Chronos, której mieszkańcy dysponują, sądząc po dostępnym arsenale, technologami na poziomie nieco przewyższającym nasz obecny. Jak wspomniałem, gra osiągnęła wielki sukces komercyjny (ciekaw jestem czy w Polsce kupiono w tamtym czasie chociaż jedną oryginalną kopię) i w 1993, idąc za ciosem, wypuszczono History Line, a w 1994 Battle Isle 2. Potem zresztą ukazywały się ciągle nowe wariacje tej ostatniej, którą się bliżej zajmiemy.

Kwestia odpowiedzialności, czyli "Krakatit"

Krakatit

Karel Čapek

Tytuł oryginału: Krakatit

Tłumaczenie: Emilia Witwicka

Wydawnictwo: Śląsk

Seria: Biblioteka Pisarzy Czeskich i Słowackich

Liczba stron: 316

 

 

 

Masa oraz energia to wielkości fizyczne, które są ze sobą powiązane w sposób nierozerwalny niczym yin i yang – pochodzące z antycznej filozofii chińskiej dwie pierwotne, przeciwstawne, lecz uzupełniające się siły, wypełniające cały Wszechświat. Masa, czyli objawianie się materii poprzez zjawisko bezwładności może w szczególnych warunkach przybrać formę kwantów promieniowania, z drugiej zaś strony energia posiada bezwładność. Idąc dalej, dowiedziono (a zrobił to nie byle kto, bo sam Albert Einstein), że gdyby masę dowolnej substancji całkowicie i zupełnie przekonwertować w energię, to ilość powstałej energii byłaby dana wzorem:

E = m×c²

gdzie: E – energia, m – masa spoczynkowa ciała, c – prędkość światła, wynosząca 300 000 km/s.

Powyższe równanie, często określane mianem wzoru Einsteina, zostało sformułowane w 1905 roku i niemal z miejsca odbiło się głośnym echem po całym świecie. Na rewelację żywo zareagowały nie tylko środowiska naukowe, ale również artystyczne. Z szybkich kalkulacji wynika, że ciało o masie spoczynkowej równej 1 g, skrywa w sobie … 90 teradżuli (9×10¹³ J) energii! Dla porównania Słońce w ciągu jednej sekundy emituje 4×10²⁶ dżuli energii. Potencjał, nad którego wyzwoleniem głowił się nie jeden uczony (ludzkość do dziś nie jest go w stanie w pełni wykorzystać – we współczesnych elektrowniach atomowych stosowane jest zjawisko rozpadu promieniotwórczego, gdzie energia pochodzi z rozpadu wiązań i stanowi niewielki ułamek tej, jaka zostałaby wyzwolona przy całkowitej anihilacji), błyskawicznie zaczął oddziaływać także na literaturę, o czym można przekonać się na podstawie lektury dzieła Krakatit, autorstwa czeskiego pisarza Karela Čapka.

Żyj szybko, umieraj młodo....

Jeśli żyjesz szybko i umierasz młodo, twoje zwłoki prawie na pewno nie będą dobrze wyglądać, wbrew temu, co mogłeś słyszeć.

Paradoks czasu (The Time Paradox: The New Psychology of Time That Can Change Your Life) - Philip Zimbardo, John Boyd

Narodziny buntowniczki

Suzanne Collins

W pierścieniu ognia

tytuł oryginału: Catching Fire
tłumaczenie: Małgorzata Hesko-Kołodzińska, Piotr Budkiewicz
cykl: Igrzyska śmierci (oryg. The Hunger Games) tom 2
wydawnictwo: Media Rodzina 2009

Opisując wrażenia z pierwszej części trylogii pióra Suzanne Collins Igrzyska śmierci pod tym samym tytułem nie uniknąłem, bo chyba nie jest to możliwe, gdy się już obie powieści poznało, analogii i porównań z pierwszą częścią później napisanej przez Joelle Charbonneau serii trzech powieści Testy, z których pierwsza, podobnie jak u Collins, nosi taki sam tytuł jak i cały cykl. Oba pierwsze tomy oceniłem jako zdecydowanie warte przeczytania, przy czym jednak, ze względu na poważniejsze potraktowanie prawideł psychologii społecznej i mniej uproszczeń nie tylko na tym polu, nieco wyżej postawiłem jednak następcę, niż pierwowzór. Sięgając po tom drugi Igrzysk, czyli W pierścieniu ognia, byłem więc ciekaw nie tylko, czy udało się autorce utrzymać poziom z pierwszej powieści, ale i jak wypadnie w porównaniu z drugą częścią cyklu Charbonneau zatytułowaną Samodzielne studia.