Niezależne recenzje książek, audiobooków, czasami również filmów i gier, komentarze do bieżącej oraz historycznej rzeczywistości, refleksje i różne inne sensowne twory słowne.
Człowiek to skomplikowana istota, która nierzadko sama nie wie, czego właściwie pragnie. Na ogół przeszkodą w realizacji marzeń zdają się być pieniądze, czy raczej ich brak. Ale gdy upragniona gotówka już się pojawi, okazuje się, że nie jest ona żadnym remedium. Poszukiwania szczęścia trwają więc dalej, a próbom poddawane są kolejne cudowne eliksiry – grono przyjaciół, efektowne gadżety, podróże czy używki. Kiedy jednak zasklepimy się w naszych oczekiwaniach i żądaniach tego, by świata był dla nas lepszym miejsce do życia, nie decydując się krytycznie spojrzeć na samych siebie, trudno będzie o pozytywne rozwiązanie. Przypomina nam o tym Dorothy Parker (1893 – 1967), amerykańska poetka i pisarka, autorka zbiorku The Custard Heart.
Gdy rzeczywistość nie spełnia pokładanych w niej nadziei, kiedy daleko jej do naszych oczekiwań i pragnień, istnieje pokusa, by zanurzyć się w świecie własnych fantazji. W końcu nasz umysł to potężna maszyneria zdolna do kreowania nowych światów, odznaczających się głębią, złożoną strukturą i bogactwem detali, których nie powstydziłby się niejeden demiurg. Cóż jednak się stanie, kiedy nieprzyjazny i opresyjny świat zewnętrzny zacznie nachalnie pukać do wrót naszych majaków? Ciekawą wizję takiej niemiłej konfrontacji stworzyła Katherine Anne Porter (1890 – 1980), amerykańska dziennikarka, pisarka i eseistka, autorka noweli The Cracked Looking-Glass.
Znamienną cechą mitów jest ich nieustanne przetwarzanie, opowiadanie na nowo i reinterpretowanie. Dzięki tej niekończącej się aktualizacji, paleta ludzkich doświadczeń, zarówno zbiorowych oraz indywidualnych, jest ciągle poszerzana. Granice mitu nie kończą się przy tym na jednym kręgu kulturowym, bowiem konstytuowanie się świata to stale związujące się interakcje – dla przykładu historia Japonii przesiąknięta jest wpływami chińskimi, począwszy od pisma, poprzez religię, filozofię, urbanistykę, a na systemach politycznych skończywszy. Państwo Środka jest źródłem fascynacji i inspiracji, m.in. w literaturze, o czym możemy przekonać się sięgając po zbiór Niesamowite opowieści z Chin.
Gdy kapryśna fortuna co rusz z nas sobie drwi i dworuje, i sypie nam piaskiem między oczy, kiedy los się nad nami pastwi, wyzłośliwia i nie daje nam wytchnienia, może zrodzić się w nas pokusa, by odciąć się od dotychczasowej egzystencji. Ucieczka przed kolejnymi niepowodzeniami czy piętrzącymi się problemami może być na tyle kusząca, że w ekstremalnych przypadkach jawi się jako jedyne sensowne rozwiązanie. Formą tego typu radykalnego wyjścia jest przyjęcie nowej tożsamości i permanentne odcięcie się od tego, co było kiedyś naszym bytem. Cóż jednak, gdy nasz sekret się wyda? Jak zareagują i co będą o nas myśleć ludzie (szczególnie ci, którzy obdarzyli nas zaufaniem), kiedy dowiedzą się, że nasza przeszłość jest zupełnie inna, niż sądzili? Ciekawych odpowiedzi na powyższe pytania udziela Keiichirō Hirano (ur. 1975), japoński pisarz, najmłodszy laureat Nagrody Akutagawy (otrzymanej w wieku 23 lat), autor powieści Pewien mężczyzna.
W idealnym świecie, płeć niemal w żadnej mierze nie powinna warunkować naszych losów. Oczekujemy, że będziemy traktowani tak samo, otrzymywać identyczne szanse, a nasze postępowanie będzie mierzone jednakową miarą, niezależnie od tego, czy jesteśmy kobietą czy mężczyzną. Tyle, że to, co pożądane i postulowane, nie zawsze przywdziewa szaty realności i podobnie rzecz ma się z byciem kobietą – są miejsca na świecie, gdzie urodzenie się jako istota płci żeńskiej oznacza znaczące ograniczenie przywilejów oraz możliwości. Jednym z takich rejonów są Indie, o czym przekonujemy się sięgając po powieść Maja. Historia pewnej Hinduski, pióra Nirmaly Moorthy, indyjskiej dziennikarki i pisarki.
Wojna jest postawieniem tezy, że istnieje specjalny czas, gdy zadawanie śmierci jest czymś normalnym, legalnym, akceptowalnym, bohaterskim i słusznym [1]. To, co dotychczas uchodziło za złe i dyskusyjne staje się prawnie usankcjonowane. Chaos wypuszczony zostaje z pęt i rozpuszcza wszędzie swoje niszczycielskie wici. Moralność karleje w obliczu powszechności wszelakiej maści niegodziwości i plugastw. Entropia wyrusza na łowy, karmiąc się destrukcją, która przyjmuje taką skalę, że nietrudno o zadławienie się nią. Obserwując ten czas pogardy i barbarzyństwa, aż trudno uwierzyć, że nadal nie brak zwolenników antropocentryzmu – człowiek umieszczany jest na piedestale, hołubiony i wielbiony, choć nadal ucieka się do prymitywnej przemocy, gdy brakuje mu argumentów, by przekonać innych do swojej racji. Innych, którzy stają się wrogami, oponentami, których można pozbawiać życia tylko z racji faktu, że wyznają odmienne niż my wartości. Ale czy tak musi być zawsze? Czy wojna musi wiązać się z agresją i mordowaniem? Czy ludzkość nie jest w stanie wspiąć się na wyżyny humanitaryzmu i wyrzec się tego wstydliwego dziedzictwa? Bodźców do rozważań nad tego typu kwestiami nie brakuje w książce Być może gwiazdy, czwartym i finalnym zarazem tomie serii Terra Ignota amerykańskiej pisarki Ady Palmer.
Im bardziej kurczowo człowiek trzyma się wyznawanych zasad, im mocniej kieruje się w swoim postępowaniu różnorakimi regułami, nakazami i zakazami, wreszcie im bardziej jest honorowy i bezkompromisowy w swych działaniach, tym większe prawdopodobieństwo, że los sobie z niego zadrwi, stawiając go w sytuacji, w której dalsze trwanie przy swoim światopoglądzie będzie wiązać się z podejmowaniem bardzo trudnych wyborów. Przekonują się o tym bohaterowie Rozbicia, powieści napisanej przez Rabindranatha Tagore (1861 – 1941), indyjskiego poety, prozaika, filozofa, kompozytora, malarza, pedagoga i laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1913), pierwszej dla Hindusa, jak również dla Azjaty.
