Olga Tokarczuk "Prawiek i inne czasy" - O ludziach, ludziach i ludziach

Prawiek i inne czasy

Olga Tokarczuk

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: 272

 

 

 

 

 

 

Prawiek jest miejscem, które leży w środku wszechświata. Gdyby przejść szybkim krokiem Prawiek z północy na południe, zabrałoby to godzinę. I tak samo ze wschodu na zachód. A jeśliby kto chciał obejść Prawiek naokoło, wolnym krokiem, przyglądając się wszystkiemu dokładnie i z namysłem – zajmie to cały dzień. Od rana do wieczora [1]. Wnikliwa lektura Prawieku i innych czasów – powieści Olgi Tokarczuk, z której pochodzi powyższy cytat – zajmie uważnemu czytelnikowi jeszcze więcej czasu, bowiem dzieło, które uhonorowane zostało Nagrodą Fundacji im. Kościelskich, przywodzi na myśl płody południowoamerykańskich pisarzy (Roberto Arlta, Ernesto Sábato, Julio Cortázara), usiłujących stworzyć tzw. literaturę totalną, tj. pozycję zawierającą w sobie chociaż okruch ABSOLUTU.

zalety demokracji

Mamy wolność słowa ~ I wolność bycia sobą ~ Mamy prawo wyboru ~ I prawo do bycia idiotą

obecne motto grupy Dezerter

dziwne zwłoki, czyli hiszpański Trup

Trup (2012)

tutuł oryginału: El Cuerpo
reżyseria: Oriol Paulo
scenariusz: Oriol Paulo, Lara Sendim
produkcja: Hiszpania
1 godz. 48 min.

Nie jestem namiętnym kinomanem. Owszem – doceniam dobry film, ale nie śledzę na bieżąco rankingów popularności, nowości ani oscarowych gal. Jakiś czas temu kolega gorąco mnie zachęcał do obejrzenia filmu pod dziwnym tytułem Trup. W końcu dałem się skusić i nie wiedząc nawet do jakiego gatunku filmowego się przymierzam, zacząłem oglądać. Widząc, iż obraz jest produkcji hiszpańskiej, byłem pewien obaw, gdyż kino iberyjskie jest mi zasadniczo obce, podobnie jak większości ludzi nad Wisłą. Szybko okazało się, że to błąd.

O armii i dezerterach

Diabeł stworzył armię, a Bóg - dezertera.
pierwsze motto grupy Dezerter

Rock*Mann, czyli jak nie zostałem saksofonistą

Wojciech Mann

Rock*Mann, czyli jak nie zostałem saksofonistą

wydawnictwo: Znak 2010
liczba stron: 205

Lekturą czerwca 2017 w rawskim Dyskusyjnym Klubie Książki była autobiografia znanego dziennikarza muzycznego Wojciecha Manna pod tytułem Rock*Mann, czyli jak nie zostałem saksofonistą. Z wyborem książek w DKK jest ostatnio ten problem, że nie zawsze mamy w czym wybierać, gdyż gusta większości oddziałów, a więc i większość zamówień, oscylują wokół poziomu harlequina. Na bezrybiu i rak ryba, więc czasami trzeba brać to, na co się w ogóle nie ma ochoty. Pomijając niechcianą tematykę czy gatunki literackie ma to i inną oczywistą wadę – jest duże ryzyko natrafienia na dzieła o poziomie absolutnie nieakceptowalnym. Ma jednak i zaletę – z musu trzeba się chwytać za gatunki i autorów, po które w przypadku wolnego wyboru i nieograniczonej podaży nigdy byśmy nie sięgnęli. To na pewno poszerza horyzonty, nie tylko literackie, a czasami można też odkryć perełki naprawdę bezcenne, których inaczej nigdy byśmy nie odnaleźli. Wojciecha Manna znałem głównie z anteny Trójki z lat mojej młodości i z telewizji, z lat późniejszych; postrzegałem go jako inteligentnego i sympatycznego, więc miałem nadzieję, iż znów przez DKK trafię na coś ciekawego, choć obcego mojej obecnej linii czytelniczej.

Terry Pratchett, Stephen Baxter "Długa Wojna" - W stronę utopii

Długa Wojna

Terry Pratchett, Stephen Baxter

Tytuł oryginału: The Long War

Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 448

 

 

 

 

Długa Ziemia… Całkiem nagle, dwadzieścia pięć lat temu, w Dniu Przekroczenia, ludzkość odkryła możliwość wejścia w nieskończony korytarz planet Ziemi, jedna za drugą, i dalej. A każda z nich była jak oryginał, mniej więcej, jeśli nie liczyć zaskakującego braku ludzkości i wszystkich jej dzieł. Każdy, kto chciał świat dla siebie, mógł go znaleźć – pośród niezliczonych miliardów światów, o ile obowiązujące teorie były zgodne z prawdą [1]. Tak w wielki skrócie można przedstawić koncept, który legł u podstawy cyklu powieściowego zatytułowanego Długa Ziemia, autorstwa brytyjskich pisarzy Terry’ego Pratchetta (1948 – 2015) oraz Stephena Baxtera (1957). Pierwszy tom serii – Długa Ziemia – koncentrował się na historii odkrycia całego ciągu równoległych Wszechświatów oraz próbie przedstawienia potencjalnych skutków, które wiązałyby się z tego typu niezwykłym zjawiskiem. Następna pozycja – Długa Wojna – to spojrzenie na Długą Ziemię z perspektywy jednego ludzkiego pokolenia, które minęło od momentu, kiedy przekraczanie, czyli wędrowanie po kolejnych alternatywnych wersjach Ziemi, stało się rzeczą powszechną.

Josef Kostohryz "Parasol pani Czernej" - Praskie sekrety

Parasol pani Czernej

Zdenka Hadrbolcová (właśc. Josef Kostohryz)

Tytuł oryginału: Paraple paní Černé

Tłumaczenie: Agnieszka Dębska

Wydawnictwo: Czytelnik 

Seria: z Jamnikiem

Liczba stron: 268

 

 

 

Niezbadane są wyroki literatury, która w sobie tylko znany sposób wybiera czytelników danych książek. Goszcząc w jednej z bibliotek, do której wszedłem z solennym postanowieniem wypożyczenia powieści czeskiego artysty, zawzięcie lustrowałem półki, na której zgromadzono dorobek naszych południowych sąsiadów. Po głębszej chwili namysłów i wahań w me ręce wpadła niepozorna książeczka zatytułowana Parasol pani Czernej, pióra Zdenki Hadrbolcovej. Pozycja o tyle enigmatyczna, że na okładce brakowało zwięzłego opisu treści czy choćby biogramu. Po przybyciu do domu i pobieżnym sprawdzeniu z czym właściwie będę mieć do czynienia, na jaw wyszło, że Hadrbolcová Zdenka to w rzeczywistości pseudonim Josefa Kostohryza, pisarza i tłumacza, który na język czeski przełożył m.in. Drugą płeć Simone de Beauvoir (uczynił to wspólnie z Hanou Uhlířovou). Równie spore zaskoczenie przeżyłem, kiedy przekonałem się, że Parasol pani Czernej to kryminał wydany w ramach czytelnikowskiej Serii z jamnikiem. Po tych wszystkich rewelacjach, przekonany, że człowiek, który swoim rodakom przybliżył tak przełomowe i ważne dzieło jak Druga płeć, z pewnością ma coś ciekawego do przekazania, zasiadłem wreszcie do lektury.

W lustrzanym odbiciu

Jako katolik rzymski Polskę mogę poświęcić, bowiem narodowość jest kwestią incydentalną, ale na rozrzedzenie katolicyzmu rzymskiego mojej zgody być nie może.

Adam Wielomski

Źródło: Błąd Saint-Simona, czyli głos polemiczny z Leszkiem Sykulskim, konserwatyzm.pl, 10 maja 2012 (za Wiki)